Παιδί

Αντίκρυσα στο βλέμμα σου την άνοιξη
μικρέ άγνωστε κόσμε...

Καθρέφτισε η ματιά σου πράσινο.

Η ευτυχία σου, η καθαρότητά σου...
Ζήλεψα τη ξεγνοιασιά σου...ζήλεψα.

Αναρωτήθηκα και γω, γιατί;

Γιατί η δειλία πήρε απ' τη θωριά μου όλα όσα μου άνηκαν...

Οι ελπίδες μου,
η ευτυχία σου...

Σα να μη γνώρισες ποτέ το σήμερα.
Σα να μη σ' ένοιαζε καν να το μάθεις...

Αποκάλυψη

Με γέλασε σα θάλασσα η άκρη η αχνοφαίνουσα του βουνού σου.

Λαχτάρα!

Σημαντική προϋπόθεση να γεμίσει η ματιά μου φως!

νιώθω τότε την ένταση και οι αισθήσεις μου είναι έτοιμες ν' αρπάξουν και τη παραμικρή σου πρόκληση...

Δοκίμασέ με! ...σε παρακάλεσα...

Πότε δεν είναι αργά...

Να ανατρέχεις στη μνήμη σου
στη λήθη σου
στη φαντασία...
Ν' ανασύρεις απ' τους νευρώνες του μυαλού σου
θέες αθέατες
Να φυσάς στο χαρτί
με ζωηρές ξύλινες γραμμές
ηλιοβασιλέματα στο "δε ξέρω που".

Όνειρο;
Προσδοκία;
Ανεκπλήρωτες υποσχέσεις στον εαυτό σου;
Τίποτα ή και όλα.

Επίπλαστες ομορφιές ' έναν κόσμο σκληρό,
σε μια ζωή απαιτητική.
Μια άχρωμη, αχρωμάτιστη, ασπρόμαυρη αλήθεια.
Πραγματικότητα σουρεαλιστική, γκροτέσκα.

Αρπάξου απ' τις προεκτάσεις της... κρατήσου!
Ανοίξου! Εκφράσου!

"Αξόδευτη αγάπη", φιμωμένα αισθήματα,
καταπιεσμένη δημιουργικότητα.

...πόσο νεκρός υπήρξα τελικά;

Δευτέρα Παρουσία

Στάθηκα μέρα με το δέρμα υγρό, κάτω από ήλιο συννεφιασμένο.
Γύρισα το βλέμμα σε αχρονία και μου αποκαλύφθηκε το μεγαλείο του...
Μονάχα ο ουρανός υπήρχε με τ'ασημιά του και τα γκρι...
Αχτίδες λυτρωτικές, της δευτέρας παρουσίας του - για σήμερα - προμήνυμα...

“Όταν ένα αστέρι πέφτει εύχομαι ...........”

...να μπορούσα να βρίσκομαι, όπως κι εκείνο, στο αντίκρυ του κόσμου.. να ανακαλύπτω στα σύντομο φευγιό, με γλυκιά ανακούφιση, πως στα μάτια των ανθρώπων μπορεί ακόμη να ζωγραφίζεται ζωηρή και πανέμορφη η ελπίδα...

Χθες

Μύρισε αίμα.
Στον αέρα φόβος.
Μούσκεψαν τα σεντόνια σου αγωνία...
Στις γωνιές του δρόμου στήνουν καρτέρι άγνωστες σκιές.
Το βλέμμα σου χαμένο στην καχυποψία,
Στο λαιμό αισθάνεσαι σφιχτές θηλιές...
Λιγάκι μονάχα η μέρα αρωγός....

Σε κάποιο θαλασσινό μου ταξίδι...

Άγουρη η μέρα. Νεογέννητη.
Το ρολόι στον τοίχο μαρτυρά εξήμισι...
Τα βλέφαρα βαριά, απρόθυμα.
Από την ανάρια πορτοκαλιά κουρτίνα αποτολμάει μια καλημέρα ένα φως ασθενικό, χλωμό.
Ένας συννεφιασμένος γκρι ουρανός επιμένει σε μια δροσερή, δειλή άνοιξη.
Η φιγούρα μέσα στο δωμάτιο κάνει βιαστικές, μηχανικές σχεδόν κινήσεις...
Η αποσκευή κλειστή, οι ορίζοντες ανοιχτοί. Αέναα ταξίδια στις προσδοκίες της, στα όνειρα...
Ένα ανάλγητο, συνηθισμένο "αντίο", ήχοι γνώριμοι στ' αφτιά, αγαπημένοι...(;)
Και μια άρνηση στη θέα του μπλε που κάποτε λαχταρούσε...

Τι να άλλαξε;
Αλλάζουν οι άνθρωποι.
Αλλάζουν;
Ίσως πάλι και όχι...
Εμπειρίες μαζεύουν και πλουτίζουν το βασικό εγώ τους.
"Αχαριστία"...
Ποια πιο παράξενη λέξη θα μπορούσε ν' αντηχεί μέσα μου...
"Θέλω; Μπορώ; Κι αν μπορώ; Το θέλω πραγματικά;"
Κι αν το στόχο μου έχω χάσει,
όλα τριγύρω στη ζωή μου
χαμογελούν τα θέλω μου,
καθρεφτίζουν το είδωλο μου που δημιούργησα...
Αφηγούνται όσα κατόρθωσα, όσα αναζητώ...
Και μου δείχνουν ξανά το απολαυστικό μονοπάτι...!

11/04/2011

Σαν παντζούρι ξύλινο, παλιωμένο...

Γερτό. Να προφυλάσσει τις ζωές τις ολοζώντανες! 

Σα φως! Στα σπλάχνα ενός σχολείου, βράδυ.

Έτσι η ελπίδα.

Σαν έρωτας! Η προσμονή του καλύτερα. Να επιμένεις να τον πιστεύεις τον ψεύτη, τον ανέντιμο...

...ελπίδα;

Δε ξέρω να πω τελικά...

Μάλλον ανοησία.

Να νομίζω πως μπορώ να τον αγγίξω. Να τον μυρίσω. Να τον νιώσω!

Πλάνη...

Με μέθυσαν τ'αρώματα της άνοιξης!

Σαν αγκαθάκι...

Θόρυβος ανθρώπινος, ενοχλητικός, αδιάκριτος στο πράσινο, στο μπλε, στα χρώματα ανάμεσα. Μάταια προσπαθούσαν τα πλάσματα να μου τραγουδήσουν τραγούδι αλλόκοσμο.

Τον έρωτα, οι άνθρωποι, τον χάλασαν...

Σαν λάμα καυτή, μπηγμένη βαθιά...

Αδέσμευτο

Αναζητάς τη βεβαιότητα...

Σε καλά σχηματισμένα να πατήσεις χνάρια.

Το λάθος να μπορούσες ν' αποφύγεις

Τα ύφαλα του πλοίου σου απ' το σκόπελο να σώσεις..

Κοιτάς με νοτισμένα μάτια

τις πληγές που άνοιξαν οι αποτυχίες σου

Μακάρι να μπορούσες το θεϊκό αλάθητο να φτάσεις...

Ωστόσο, απλός θνητός γυρνάς

και τα παθήματα

να μάθεις πρέπει ν' αγκαλιάζεις...

13/08/2012

Ταίριαζε πολύ στο χώρο.

Κάπως σαν ένα κομμάτι γης κι αυτή, περιφερόταν περίπου σαν να αιωρείται, αθόρυβα αλλά επιβλητικά, ανάμεσα στη πραμάτεια…

Χαμογελούσε σαν να ήθελε να επικοινωνήσει με τα αντικείμενα, να τα επιβεβαιώσει, να τα κάνει να αισθανθούν κι εκείνα τη θερμή τέρψη που της προκαλούσαν.

Ανατροφοδότηση!

Διαδικασία και διεργασία ανθρώπου πλήρους, ανθρώπου που έχει ανάγκη να μοιράζεται ψυχή και συναισθήματα, ανθρώπου σοφού που είχε την ευτυχία να γνωρίσει νωρίς πως ο εαυτός δεν είναι το κέντρο του κόσμου , αλλά το μέσον για την ουσία του…