Σε κάποιο θαλασσινό μου ταξίδι...

Άγουρη η μέρα. Νεογέννητη.
Το ρολόι στον τοίχο μαρτυρά εξήμισι...
Τα βλέφαρα βαριά, απρόθυμα.
Από την ανάρια πορτοκαλιά κουρτίνα αποτολμάει μια καλημέρα ένα φως ασθενικό, χλωμό.
Ένας συννεφιασμένος γκρι ουρανός επιμένει σε μια δροσερή, δειλή άνοιξη.
Η φιγούρα μέσα στο δωμάτιο κάνει βιαστικές, μηχανικές σχεδόν κινήσεις...
Η αποσκευή κλειστή, οι ορίζοντες ανοιχτοί. Αέναα ταξίδια στις προσδοκίες της, στα όνειρα...
Ένα ανάλγητο, συνηθισμένο "αντίο", ήχοι γνώριμοι στ' αφτιά, αγαπημένοι...(;)
Και μια άρνηση στη θέα του μπλε που κάποτε λαχταρούσε...

Τι να άλλαξε;
Αλλάζουν οι άνθρωποι.
Αλλάζουν;
Ίσως πάλι και όχι...
Εμπειρίες μαζεύουν και πλουτίζουν το βασικό εγώ τους.
"Αχαριστία"...
Ποια πιο παράξενη λέξη θα μπορούσε ν' αντηχεί μέσα μου...
"Θέλω; Μπορώ; Κι αν μπορώ; Το θέλω πραγματικά;"
Κι αν το στόχο μου έχω χάσει,
όλα τριγύρω στη ζωή μου
χαμογελούν τα θέλω μου,
καθρεφτίζουν το είδωλο μου που δημιούργησα...
Αφηγούνται όσα κατόρθωσα, όσα αναζητώ...
Και μου δείχνουν ξανά το απολαυστικό μονοπάτι...!