Πότε δεν είναι αργά...

Να ανατρέχεις στη μνήμη σου
στη λήθη σου
στη φαντασία...
Ν' ανασύρεις απ' τους νευρώνες του μυαλού σου
θέες αθέατες
Να φυσάς στο χαρτί
με ζωηρές ξύλινες γραμμές
ηλιοβασιλέματα στο "δε ξέρω που".

Όνειρο;
Προσδοκία;
Ανεκπλήρωτες υποσχέσεις στον εαυτό σου;
Τίποτα ή και όλα.

Επίπλαστες ομορφιές ' έναν κόσμο σκληρό,
σε μια ζωή απαιτητική.
Μια άχρωμη, αχρωμάτιστη, ασπρόμαυρη αλήθεια.
Πραγματικότητα σουρεαλιστική, γκροτέσκα.

Αρπάξου απ' τις προεκτάσεις της... κρατήσου!
Ανοίξου! Εκφράσου!

"Αξόδευτη αγάπη", φιμωμένα αισθήματα,
καταπιεσμένη δημιουργικότητα.

...πόσο νεκρός υπήρξα τελικά;