Σαν παντζούρι ξύλινο, παλιωμένο...
Γερτό. Να προφυλάσσει τις ζωές τις ολοζώντανες!
Σα φως! Στα σπλάχνα ενός σχολείου, βράδυ.
Έτσι η ελπίδα.
Σαν έρωτας! Η προσμονή του καλύτερα. Να επιμένεις να τον πιστεύεις τον ψεύτη, τον ανέντιμο...
...ελπίδα;
Δε ξέρω να πω τελικά...
Μάλλον ανοησία.
Να νομίζω πως μπορώ να τον αγγίξω. Να τον μυρίσω. Να τον νιώσω!
Πλάνη...
Με μέθυσαν τ'αρώματα της άνοιξης!
Σαν αγκαθάκι...
Θόρυβος ανθρώπινος, ενοχλητικός, αδιάκριτος στο πράσινο, στο μπλε, στα χρώματα ανάμεσα. Μάταια προσπαθούσαν τα πλάσματα να μου τραγουδήσουν τραγούδι αλλόκοσμο.
Τον έρωτα, οι άνθρωποι, τον χάλασαν...
Σαν λάμα καυτή, μπηγμένη βαθιά...
με το μαγικό σου ραβδάκι που αγγιζει τις ευαισθητες γωνιές των σκεψεων μας..καθε φορα που διαβάζω μια δημιουργία σου..απλά επιβεβαιώνομαι πανηγυρικά για το μοναδικό σου τάλαντο..περιμενω..
ΑπάντησηΔιαγραφήΖωοδόχα για το θάρρος μου πνοή...! Θερμά ευχαριστώ..
ΑπάντησηΔιαγραφή